โค้กแห่งความทรงจำ...

วันนี้เป็นวันแรกที่ผมสามารถนั่งรถเมล์สาย 79 มาลงที่หน้าวัดประทุม แล้วเดินมาที่ออฟฟิศ หลังจากเหตุการณ์ไม่สงบในบ้านเมือง ลงจากรถปุ๊บก็เดินผ่านประตูวัด มีคนกำลังแจกเครื่องดื่มชา กาแฟ ให้คนที่เดินผ่านไป ผ่านมา ได้ดื่มกัน ผมก็ไม่ได้รับนะ ด้วยความที่รู้สึกว่าไม่ได้มาช่วยทำความสะอาดเมื่อวันก่อน แล้วก็กลิ่นควัน ไฟ ไหม้ ยังคงมีกลิ่นอยู่บ้าง คงจะกินไม่ลงซักเท่าไหร่ ก็เดินต่อมา ถึง เซ็นทรัลเวิล ที่ผ่านอยู่ประจำ แต่ทำไมวันนี้สภาพมันทำให้ผมน้ำตาซึมจนต้องกลั้นไม่ให้มันไหลออกมา (แบบว่าแมนอีกตามเคย ลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้) ก็เห็นมีคนมาเดินถ่ายรูปอยู่บ้าง ผมก็คิดในใจว่า อยากจะถ่ายอยู่หรอก แต่พอนึกอีกทีคงไม่ใช่ภาพที่อยากจะเก็บสักเท่าไหร่ อีกทั้งภาพข่าวทั่วไปก็มีให้เห็นเยอะมาก เลยขอผ่านดีกว่า มาถึงทางขึ้นบันได ที่จะข้ามไปฝั่งโรงพยาบาลตำรวจ ตอนนี้ยังปิดไม่ให้ขึ้นอยู่ ผมต้องเดินมาข้ามตรงสี่แยก รถติดไฟแดงพอดี เลยเดินผ่านมา ฝั่งตรงข้ามก็เห็นเจ้าหน้าที่ และคนทั่วไป ยังคงช่วยกันเก็บกวาด และ จัดการเรื่องสถานประกอบการณ์ เพื่อจะได้เปิดบริการได้ในเร็ววัน ร่องทางระบายน้ำก็เหมือนมีร่องรอยการ สำรวจหาวัตถุอันตรายต่างๆ ให้เห็น ศูนย์ประชาสัมพันธ์ของกทม ที่เป็นเหมือนตู้ย่อมๆ ยังไม่ทันได้เปิดใช้ก็โดนทุบกระจกแตกซะแล้ว มีป้ายข้อความเขียนว่า "ห้ามเข้าเด็ดขาด" เออก็เห็นอยู่ว่ามึงปิด คนธรรมดาทั่วไปคงไม่มีใครเข้าอะ เดินมาเรื่อยๆ ต้นไม้ข้างทางเท้าก็เฉาเฉาพิกล ก็มาถึง ทางขึ้น BTS ราชดำริ สักที บันไดทางขึ้น ด้านนี้ปิดให้บริการอยู่ ยังมีรอยดำไหม้จากไฟ ให้เห็น ผมต้องเดินไปข้าม อีกทางนึง (ปกติก็ใช้บันได้ที่สองอยู่แล้ว เนื่องจากพอลง จะตรงกับปากซอยออฟฟิศพอดี) เดินขึ้นมาบน BTS ร้านกาแฟร้านเดิมก็ยังปิดอยู่(จริงๆ ผมไม่เคยซื้ออะ ไม่ชอบกินกาแฟ .... ข้ออ้างของคนไม่มีตังค์ อิอิ) เดินลงมาถึงปากซอยก็มีคนถือโค้กมาแจก โค้กเย็นๆ ไหมครับ เสียงผู้ชายคนนั้นร้องบอกคนที่เดินผ่านไปมา แล้วก็ส่งมาให้ผมหนึ่งขวด ผมก็รับมาแต่โดยดี (นึกอยู่ว่าทำไมตอนนี้รับวะ เป็นโค้กขวดเล็ก อ๋อ สงสัยคงกลัวเสียน้ำใจ...) มาถึงหน้าตึก นันทวัน ก็ชะเง้อมองที่โรงอาหารด้านหลังซึ่งผมมาทานประจำทุกเช้า ถ้ามาไม่สายนะ 555+ เห็นรถจอดอยู่ น่าจะเปิดนะ เห็นมีคนเดินเข้าไปด้วย เลยเดินเข้าไป วันนี้ร้านป้าที่ปกติขายก๋วยเตี๋ยว ขายข้าวแกงด้วยเนื่องจากร้านขายข้าวแกงไม่เปิด อีกร้านก็เป็นร้านขายน้ำและขนม เจ้าของร้านนี้คงเป็นคนเดียวมั้งที่คุยกับผมบ้าง(ปกติไม่ค่อยมีใครคบ) ผมก็พวกถามคำตอบคำ วันนี้ซื้อข้าวแกงหมูมะเขือเปราะ กับไข่ดาว (จริงๆ สั่งไปสามอย่าง แต่น้องคนนั้นตักให้แค่สอง) ราคา 25 บาท ถือว่าถูกมากๆ ในย่านนี้เมื่อเทียบกับคุณภาพที่ได้รับ ถือจานมาหยิบช้อน อ้าวช้อนหมดเหลือแต่ซ้อม กับช้อนกินก๋วยเตี๋ยว ก็ได้วะ ยาวไม่เท่ากันก็ไม่เป็นไร เราต้องยอมรับในความแตกต่าง นำไปวางที่โต๊ะซึ่งวางกระเป๋ากับขวดโค้กจองไว้แล้ว แล้วก็เดินไปซื้อไวตามิลต์ทูโกอินเบล็คอีกขวด กลับมานั่งกิน ก็มองไปรอบๆ ตึกข้างๆ ที่กำลังก่อสร้างตอนนี้ก็ทำต่อได้แล้ว ต้นไทรต้นใหญ่และต้นไม้ในสวนข้างตึกนันทวัน วันนี้มีความเหี่ยวเฉาเหมือนผ่านพายุและความแห้งแล้งที่แสนทรมารมานาน คิดในใจว่าต้นไม้ก็ยังรู้สึกได้ จู่ๆก็มีลมพัดมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ต้นไม้แถวนั้นปลิวไสว เหมือนตอบรับกับผมว่ารอก่อนนะ ฉันจะกลับมาเขียวขจีในอีกไม่ช้า น้ำตาผมเริ่มซึมอีกครั้ง กินข้าวไปด้วยความผะอืดผะอม โค้กขวดนี้อร่อยที่สุดตั้งแต่เคยดื่มมาเลยในชีวิต (จริงๆอะอิ่ม ก็ข้าวหนึ่งจาน น้ำอีกสองไม่อิ่มก็แย่แล้ว อิอิ) สุดท้ายเหลือหมูอีกหนึ่งชิ้น ก็เดินเอาจานไปเก็บ พร้อมกับเทเศษอาหารซึ่งก็คือหมูชิ้นนั้น วันนี้ไม่ยักกะมีลังให้ใส่ขวดแฮะ

เดินออกจากโรงอาหารเพื่อมาออฟฟิศ ฝนทำท่าว่าจะตก ก็หยิบร่มออกมาจากกระเป๋า ยกนาฬิกาเท่ๆ ที่พยากรณ์อากาศได้คร่าวๆขึ้นมาดู ก็เห็นกราฟหัวทิ่มไปช่วงนึงแต่ตอนนี้ผงกหัวขึ้นนิดหน่อยแล้วแสดงว่าอาจตกปลอยๆ กำลังจะกางก็หยุดซะงั้น ประกอบกับเดินมาจะถึงออฟฟิศแล้ว ผ่านตึก อนันตรา terrazz ก็เปิดให้บริการแล้ว เพิ่งจะรู้ไม่นานมานี้ว่าชาวบ้านเค้าเรียกบ้านราชประสงค์ ปกติรู้จักแต่บ้านสมถวิล ที่อยู่ตึกก่อนหน้า เหอๆ มาถึง villa market ซุปเปอร์มาเก็ตชั้นล่างออฟฟิศแล้ว (คิดในใจทำไมที่นี่ไม่โดนวะ ข้าวของส่วนใหญ่ก็ของนอกทั้งนั้น สงสัยอยู่ในซอย พวกนั้นคงไม่เห็น)
ขึ้นลิฟท์มาชั้น 11 ออฟฟิศของเราถึงแล้ว แล้วก็มานั่งเขียนบล็อกนี้ก่อนที่คนในแผนกจะมากัน

ปล. หมูชิ้นที่เหลือจริงๆ อะมันล้วน

การบริจาคโลหิตครั้งที่แสนเจ็บปวด

สืบเนื่องจากสงกรานต์ กลับบ้านที่สงขลา แล้วกลับมา กทม วันที่ 17 เวลา ประมาณ 4 ทุ่ม ก็เข้านอนตั้งแต่ ห้าทุ่มครึ่ง กะว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปบริจาคเลือด ครั้งที่ 10

ขอข้ามขั้นตอนการอื่นไป มาถึงตอนเจาะเลยแล้วกัน ผมก็ให้เจ้าหน้าที่เจาะแขนซ้ายเนื่องจากครั้งที่แล้ว เจาะแขนขวาไปแล้ว ปกติจะสลับอย่างนี้ทุกครั้ง เพื่อไม่ให้แขนเป็นรูพรุนอยู่ข้างเดียว ปรากฏว่าคุณเจ้าหน้าที่ก็พยายามหาเส้น จิ้มเข้าไปแล้วก็วนๆ เออ แล้ว เอะทำไม ไหลๆ หยุดๆ วะ (คำว่า วะ ผมเติมเอง) เพราะเจ้าหน้าที่บอก เหมือนจะงอแขน หรือเปล่า หรือ สายพับอยู่ ก็พยายาม ขยับถุง แล้วมานวดๆ บริเวณ รอบๆ รอยเจาะ ถามผมว่าเจ็บไหม สักพักก็เอาผ้าก็อตปิดไว้ หลวมๆ แล้วก็จากไป

สักพักคุณเจ้าหน้าที่คนเดียวก็เดินมาตรวจอีก เออมันไม่ค่อยไหลอีกแล้วอะ ก็ทำเหมือนเดิม ขยับๆ นวดๆ ถามผมอีกว่าเจ็บไหม ผมก็บอกไปว่าไม่ครับ คือแบบว่าแมนอะ อิอิ แล้ว ก็จากไปเหมือนเดิม

อีกแป๊บเดียวก็กลับมาอีก คราวนี้สีหน้าเริ่มเครียดนิดหน่อย แล้วผมก็ถามว่าเลือดไม่ค่อยไหลเหรอครับ เค้าก็ตอบว่า ค่ะ สองสามวันมานี้นอนไม่พอหรือเปล่าครับ ผมก็ตอบว่าก็ไม่นะครับ คือผมก็นึกในใจ กลับบ้านสงกรานต์ก็กินแล้วนอน กลางวันก็เล่นกับหลาน กลางคืนเหนื่อยก็หลับแต่หัวค่ำทุกวันคงไม่ใช่มั้ง หรือว่าตอนนั่งรถกลับ กทม เราก็ไม่ได้ขับนะ พี่เป็นคนขับ ผมก็หลับๆ ตื่นๆ มาตลอดทาง ออกจาก สงขลา ประมาณ 8 โมงเช้า มาถึง สามทุ่ม กว่าๆ กลับมาที่ห้องก็นอนดูทีวีแล้วก็หลับไป ตื่นอีกทีก็ 6.30 กว่า ๆ ลุกมาซักผ้าที่ค้างไว้ แล้วก็อาบน้ำเตรียมตัวไปบริจาคเลือด ออกจากห้องก็ไปหาอะไรกินก่อน ก็กินข้าวผัดรวมมิตร เพิ่มไข่เจียว ผมก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองนอนไม่พอสักนิดเดียวนะ ยอมรับว่า อาจเพลียๆ จากนั่งรถทางไกล

แต่ตอนนี้คุณเจ้าหน้าที่ ก็พยายามต่อไป มีพูดว่า ขอเปลี่ยนเส้นได้ไหม ผมก็รู้สึกนะว่า พยายามจะจิ้มมาหาเส้นข้างๆ ถามผมว่าเจ็บไหม ผมก็บอกไปว่าไม่เจ็บ ยังคงแมนอยู่ แล้วคุณเจ้าหน้าที่ก็เปลี่ยนใจ บอกไม่เอาดีกว่า หรือว่าจะเปลี่ยนข้างดีไปแขนขวาดี ถามผมว่าได้ไหม หรือว่าจะมาใหม่ครั้งต่อไปแล้วกัน ครั้งนี้ เลือดได้น้อย เอาไปให้คนไข้ไม่ได้นะค่ะ ผมก็พยักหน้า หงิกๆ ว่าครั้งหน้าก็ได้วะ แล้วคุณเจ้าหน้าที่ก็ดึงเข็มออก แล้วใช้นิ้วกดไว้ ถามผมอีกเช่นเคย เจ็บไหม ผมก็บอกไปว่าถ้ากดอะเจ็บ ตอนนี้เลิกแมนแล้ว ก็เล่นพยับๆ จิ้มด้านทีที ด้านโน้นที ตอนเข็มเสียบอยู่ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกพอเอาออกแล้วใช้นิ้วกด มันเจ็บวะ (นึกในใจ แขนกูเขียวปั๊ดแน่เลย จะยกแขนขึ้นป่าววะ การบริจาคเลือดครั้งที่ 10 ของผมมมมมมมโดนขีดค่า อย่างไม่ไยดี ฮือๆ )

นึกในใจ มึงเจาะเป็นป่าววะ หาว่าเลือดเราไม่ไหลเนี่ย เอาเลือดไปครึ่งถุงแล้วบอกเอาไปใช้ไม่ได้ ยังจะเจาะอีกแขนอีก อยากจะบอกจริงๆ ว่าได้ แต่เปลี่ยนคนเจาะได้ไหม? ... ฤกษ์ไม่ดีแล้วค่อยคราวหน้าก็ได้วะ พอเดินออกมา เออวันนี้เค้าแจกเสื้อยืดสุดเท่ห์ด้วยแฮะ อดเลยตูแถมเจ็บตัวฟรีอีกตังหาก บุญก็ไม่ได้ ทายาทคนที่ 10 ก็ไม่มี ฮือๆ คิดแล้วช้ำใจ ปีที่ 25 ของเราทำไมมันมีแต่เรื่องไม่ดีวะ ตั้งแต่ต้นปีแล้วเนี่ย ฮือๆ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กรุณาอย่าใช้ผมเป็นหนูฝึกหัดของเจ้าหน้าที่ใหม่ๆ เด้อ เล่นตูซะเขียว... แล้วครั้งหน้าจะกรอกในฟอร์มว่าไงล่ะ... การบริจาคครั้งที่แล้ว 1.เป็นลม 2. เขียวช้ำ 3.เลือดไม่ค่อยไหล 4. เจ้าหน้าทีเจาะไม่เป็น...

วิธีการผูกไทด์

พอดีลืม ไปแล้วว่าผูกไทด์ยังไง เลยลองหาดูก็เจอ เลยเอามาโพสไว้เผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนอื่น และเพื่อกันลืม อีกตามเคย ครับ
1.


2.


3.


4.


จากเวบ : http://joezine.exteen.com/20060305/entry

วิธีการอื่นๆ : http://cid-2777b2bf78402430.spaces.live.com/blog/cns!2777B2BF78402430!561.entry